Piękna twarz, szlachetny profil, Izis uosabia elegancję ze wszystkich zabytkowe Central Europe, która łączy uprzejmości, męskość i pewnego dystansu. Ten fotograf dyskretnie ukryty pod pseudonimem “Izis”, która może odnosić się do egipskiej bogini, lub w przeciwnym razie, kobieta jest człowiekiem, który pozował równe twarze świętych potwora. Zapinane na szyi jak chłopak z białe włosy, brwi najeżone i oczy piqued ciekawość, słuchanie Chagalla w jego pracowni na Quai d’Anjou, najbardziej prywatnych Ile Saint Louis w 1969 roku. Sześć lat wcześniej, malarz pozwoliło Iza, aby oglądać jego pracę na suficie w Operze Paryskiej. A zdjęcie, krótko przed jego wielkiego dzieła. Jeden z dwóch roundhouses Wystawa Izis “pęknąć triumfalny czerwonych Chagalla.

Publicznych pseudonimem Izis jako motto i człowiek niezrozumiany. Paris Match reporter wybrany przez znanego malarza i szorstka niepodzielny. Są to zarówno tam, jak przeżyć bohaterów Cocteau pod dachem sali Saint-Jean-de l’Hôtel de Ville, na wystawie w silnej rodziny zapach, który poszukuje serca do wiadomości publicznej przez jego akcenty. Jak można zniknąć, ciała i duszy w rakietę sławy? To jest kwestia Sphinx, jakie ten wrażliwy i wędrówki hołd Izis, którego książka Paris marzeń, opublikowanych w 1950 roku, został przedrukowany szesnaście razy i sprzedawane 170.000 egzemplarzy, rekord, który zapiera dech w piersiach. Jednak dziś, w świecie fotografii francuskiej, cytują Izis przed Doisneau, Cartier-Bresson, Lartigue?